მთავარი » ბლოგი » პირადი გამოცდილება: როგორ გავიცნოთ ტაილანდი 5 დღის განმავლობაში?

პირადი გამოცდილება: როგორ გავიცნოთ ტაილანდი 5 დღის განმავლობაში?

ღირს თუ არა ვარანის გადარჩენა, რომელიც სავალ გზაზე საკანალიზაციო მილში გაეჭედა? საშიშია თუ არა ტროპიკებში მღვიმიდან თავის დაღწევა თუ ყელამდე წყალში აღმოჩნდით? რა არის ყველაზე სახიფათო AirAsia-ს ავიახაზების თვითმფირნავებში? ამ და ბევრ სხვა საინტერესო ამბავს ჩვენს სტატიაში გაეცნობით.

ფრენა

ჩვეულებრივ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნებში ფრენა არც თუ ისე იაფია. კარგ ფასად შეიძლება დავასახელოთ $650, მაგრამ ეს არ არის ლიმიტი – თუ კარგად მოძებნით და ცოტა გაგიმართლებთ, სააქციო შეთავაზებებსაც წააწყდებით. ჩვენს შემთხვევაში, ეს იყო Turkish Airlines ფრენა ჰონკონგში 370 დოლარად, საიდანაც მთელი აზია ხელისგულზე და ხელმისაწვდომ ფასადაა.

არ შემოიფარგლოთ პირდაპირი ფრენებით,  ნებისმიერი შეთავაზება განიხილეთ: თითოეული დიდი ქალაქი – პოტენციური საჰაერო კვანძია.

ამინდი

ჩვენ მაისის დასაწყისში ვიმოგზაურეთ, რომელიც ტაილანდში სეზონად აღარ ითვლება, რადგან წვიმების სეზონი იწყება. ამინდის პროგნოზი ყოველდღე კოკისპირულ წვიმას გვპირდებოდა. წვიმა კი გვიყვარს, მაგრამ კარგი ფოტოაპარატის გაფუჭების კი ნამდვილად გვეშინოდა. თუმცა მაინც წავედით რისკზე. შედეგი: ტროპიკული მზე მთელი დღეები უმოწყალოდ აცხუნებდა, წვიმა კი მხოლოდ ერთხელ იყო ღამით, სამხრეთ ნაწილში ყოფნის დროს. ასე რომ, არ გირჩევთ პროგნოზზე დაყრდნობას.

ვიზა ჩასვლისთანავე

3 საათი რიგში! ღამით! ჩვენ იმედი გვქონდა, რომ პიკის საათებს თავი ავარიდეთ, მაგრამ ამაოდ. განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს ფოტოს გადამღები აპარატის კაბინა სუვარნაბხუმის აეროპორტში! ამაზე უარესი ფოტო არასდროს მქონია. ფოტოს კომპლექტის  ფასი 200 ბატია ($6)  (ორი კომპლექტის შემთხვევაში – 2-ჯერ ტაქსით მგზავრობის ტოლია!). თუ ვიზის  აღებას ჩასვლისთანავე ვარაუდობთ, ფოტო თან იქონიეთ – ეს დროის, ფულისა და ნერვების დაზოგვის საშუალებას მოგცემთ. ასევე თან ნაღდი ფულიც იქონიეთ – საპასპორტო კონტროლამდე ბანკომატებს ვერ ნახავთ (სავიზო მოსაკრებელი: $30 საკონსულოში და $60 ჩასვლისთანავე).

ტურისტული ვიზა საქართველოს მოქალაქეებისთვის გაიცემა ანკარაში (თურქეთის რესპუბლიკა) ან ერევანში (სომხეთის რესპუბლიკა) ტაილანდის სამეფოს საელჩოს საკონსულო სამსახურის მიერ.

დღე 1. ბანგკოკი

ბანგკოკში მხოლოდ ერთი დღით გაჩერებას ვგეგმავდით, ამიტომ საზოგადოებრივი ტრანსპორტის შესასწავლი დრო არ გვქონდა და ტაქსით ვმოძრაობდით. ამასთან ტაქსი ბანგკოკში კონდიციონერითა და ძირითადად მრიცხველითაა აღჭურვილი. სავარაუდოდ Toyota კომპანიამ ტაქსის ბიზნესი მთელს მსოფლიოში შეიძინა 🙂 და ბანგკოკი არ არის გამონაკლისი.

ეს ჩვენი პირველი მოგზაურობა იყო აზიის ქვეყნებში და გვქონდა განცდა თითქოს მესამე მსოფლიოს ქვეყანაში მივემგზავრებოდით. განსაკუთრებით  შთამბეჭდავი იდეალური ასფალტია შუქის ამრეკლი ნიშნულებით, შუა ჯუნგლებშიც კი. ასევე აზიაში აბაზანა საინტერესო ადგილზეა განლაგებული –  რა საჭიროა ასეთ სიცხეში საშხაპესთვის ცალკე ადგილის გამოყოფა? იყოს შუაგულში, ზუსტად გასასვლელში! და მართლაც, ასეთ სიცხეში ეს ძალიან კომფორტულია.

სასტუმროში დილის ექვსის ნახევარზე მოვხვდით, ზუსტად ის დრო იყო, რომ ნივთები დაგვეტოვებინა და ბანგკოკის ერთ-ერთ მცურავ ბაზარზე წავსულიყავით, მაგრამ ძილი ვამჯობინეთ.

ბანგკოკის სამეფო სასახლე

სავარაუდოდ იმის გამო, რომ მნიშვნელოვანი დღესასწაულის წინ ეს ბოლო  სამუშაო დღე იყო (კორონაციის დღე – სასახლე 3 დღის განმავლობაში დახურულია) – სასახლეში აურებელი ხალხი იყო. უბრალოდ არარეალური. რადგან ბუდასთან შიშველი მხრებითა და მუხლებით შესვლა არ შეიძლება (როგორც მამაკაცებისთვის, ისე ქალებისთვის), სასახლეში უფასოდ შეგიძლიათ აიღოთ ტანსაცმელი (გირაოთი). ჩვენ ეს ვიცოდით, თუმცა თან არაფერი წაგვიღია, და… ჩვენი ძვირფასი დროის ნახევარ საათზე მეტი ტანსაცმლის რიგში გავატარეთ.

რიგში ხალხის რაოდენობა იმდენად დიდი იყო, რომ წყლის ბოთლის ამოღებაც კი შეუძლებელი იყო. ტურისტები ძირითადად აზიელები იყვნენ, ევროპელები 20%-ზე ნაკლები. ნებისმიერ დახურულ ოთახში, განსაკუთრებით კი ცნობილ ჟადეიტის ბუდასთან, ისეთი ხალხმრავლობაა, როგორც დილით მიკროავტობუსში. აღნიშნული ბუდას ქანდაკების ფოტო გადაღება აკრძალულია, ახლოსაც კი არ მიგიშვებენ, ამიტომ თუ ახლომხედველი ბრძანდებით, აუცილებლად თან იქონიეთ სათვალე.

აუტანელი ტროპიკული სიცხე და უამრავი ხალხი (უფრო კი მეორე),  პირდაპირი მნიშვნელობით სასახლეში ჩასუნთქვის საშუალებას არ გვაძლევდა, ტერიტორიაზეც კი. ბილეთი ვრცელდება ტერიტორიაზე და ორი მუზეუმის მონახულებაზე. მაგრამ ამ ადგილის დატოვების სურვილი იმდენად დიდი იყო, რომ მუზეუმებამდე ვერც კი მივაღწიეთ. ჩვენი პირადი რჩევაა – ამ ადგილს მხოლოდ არასეზონში ეწვიეთ. საკმაოდ ლამაზია, მაგრამ აუარებელი ხალხის რაოდენობამ სრულიად ხაზი გადაუსვა ამ სილამაზეს. სამწუხაროდ, გვიან ამოსვლის და სასახლეში უამრავი დროის დაკარგვის  გამო, ჩვენ არ გვქონდა საშუალება გვენახა მწოლიარე ბუდას ქანდაკება (15.30 საათზე იხურება), ამიტომ გირჩევთ სწორედ მისი მონახულებით დაიწყოთ.

ვატ არუნი

მდინარის ნაპირზე დგას მზის ამოსვლის ულამაზესი ფაიფურის ტაძარი. ტაძრის პირდაპირ მდებარე რესტორნები და კაფეები ყოველ საღამოს სავსეა ვიზიტორებით, რომელთაც მისი ფონზე მზის ჩასვლის ნახვა სურთ. სამწუხაროდ, ტაძარი რესტავრაციის პროცესში იმყოფებოდა, რამაც ხედი ცოტათი გააფუჭა.

თუმცა ამან ხელი არ შეგვიშალა ტაძრის სილამაზით ახლოდან დავმტკბარიყავით. 3 ბატად პირდაპირ ტაძრის შესასვლელთან ბორანით შეძლებთ მოხვედრას. აქ  ბუდასთვის ტანსაცმელი არ არის ძვირი (20 ბატი). ტაძარი ძალიან ლამაზია, გარე ფილა ფაიფურისგანაა დამზადებული. ეს არ არის მხოლოდ ტურისტული მახე, აქ მისი კოლორიტულობა და უძველესი ისტორია იგრძნობა. ასევე ღირს ბანგკოკის არხებზე გასეირნება, რაც საშუალებას მოგცემთ დაათვალიეროთ ქალაქის უკანა მხარე –  ჯურღმულები, მცურავი ბაზრები, არხზე გასასვლელის მქონე ბუდისტური ტაძრები (რაც უფრო მეტი ადამიანია, მით უფრო მომგებიანია მგზავრობა – მთელს ნავს იქირავებთ).

ჩვენ არ გვაინტერესებდა  „ტაილანდი – ტრანსვესტიტების დედაქალაქი“ და „ბანგკოკის ღამის ხიბლი“-ს მაგვარი ექსკურსიები, ამიტომ ღამის ტაილანდის კოლორიტთან გაცნობა  კაოსანის (Khaosan) ფეხით მოსიარულეთა ქუჩაზე განვაგრძეთ. უნდა აღვნიშნოთ, რომ კაოსანის პარალელური ქუჩები არანაკლებ, და უფრო მეტად მიმზიდველიც კია – აქ ადგილობრივი სამზარეულოს შესანიშნავი რესტორნებია განთავსებული და არც თუ ისე ხალხმრავლობაა.

სამზარეულო

დროა ადგილობრივი სამზარეულოს შესახებ ვისაუბროთ. ტაილანდელებს შესანიშნავი კერძები აქვთ! განსაკუთრებით მათთვის, ვისაც ცხარე უყვარს. ნაციონალური კერძია წვნიანი ტომ იამიჩილის წიწაკის სუპი  ვეფხვისებრი კრევეტებით. ყველგან ნახავთ ქოქოსს და ქოქოსის რძეს, ჩილი წიწაკასა და, რა თქმა უნდა, ბრინჯს. თევზი ძირითადად ადგილობრივია, რაც მას მიმზიდველობასა და სიქორფეს მატებს (თევზს ადგილზე იჭერენ და გრილზე ამზადებენ).

ბევრი ზღვის პროდუქტია – ხამანწკები, კრევეტები, მოლუსკები. ზღვის პროდუქტებთან მიმართებაში არ უნდა დაგავიწყდეთ  სიტყვა raw-ს თარგმანი (უმი). რატომღაც ამ პროდუქტებს ამ სახით აწოდებენ ხოლმე. დაწესებულებებში ყოველთვის არის ვეგეტარიანული მენიუ.

ქუჩის საკვები ყოველთვის ახალია და მისი შეძენა არ არის საშიში (განსაკუთრებით ტურისტულ ადგილებში). Spring rolls – ხრაშუნა ბლინი ბრინჯის ატრიისა და ბოსტნეულის შიგთავსით. გემო ბევრად უკეთესი აქვს, ვიდრე ჟღერს! და კიდევ ქოქოსები! ძალიან გემრიელი და ყველგან ხემისაწვდომია! ისინი ჩვენს მაღაზიებში ნაყიდს როდი ჰგავს – ქორფა, რბილი კანით, რომელსაც ადგილზევე გაგიხსნიან –  მათი გემო სრულიად განსხვავებულია და სიცხეს ძალიან ორგანულად ესადაგება. აქვე შეგიძლიათ შეიძინოთ ქოქოსში ჩადებული ქოქოსის ნაყინი – must taste, yummy-yummy. ცივი სმუზიც ყველგან იყიდება, კაპიკეპად და მათი დიდი არჩევანია – მანგო, პაპაია, ანანასი, და, რაც  მოულოდნელი იყო, ბროწეული და საზამთრო.

ჩვენ ასევე ვცადეთ განთქმული ტაილანდური მასაჟი. გარანტიას ვერ მოგცემთ, რომ ყველგან ერთნაირად აკეთებენ, მაგრამ ფასი ყველგან ერთია (საერთო მასაჟი 250 ბატი-$7). მიღებული შთაბეჭდილებები – თითქოს ტაილანდური კრივიდან რაღაც აღებული აქვს. ეს ის ადგილია, სადაც თქვენი ფულით თქვენვე გცემენ. ტაილანდური მასაჟი მათთვისაა, ვისაც  უფრო უხეში მასაჟი უყვარს! ამით ჩვენი საღამოს გასეირნება დასრულდა, სასტუმროში დაბრუნების დრო იყო, რადგან დილით გეგმის მიხედვით  800 კმ სამხრეთით უნდა გვემოგზაურა!

ტაილანდში ტრანსპორტის შესახებ

მოძრაობა გზის მარცხენა ზოლშია, რაც ცოტათი შეშფოთებას იწვევს თუ მანქანის ქირაობა გსურთ, მაგრამ უნდა აღვნიშნოთ, რომ საკმაოდ სწაფად მიეჩვევით თუ მგზავრის სახით მანქანით რამდენჯერმე გაისერნებთ.  უფრო იდეალური ასფალტი არასდროს და არსად მინახავს – მინის მსგავსი, ყველა საჭირო ნიშნულით. არ შეგაშინოთ ავტომობილის მართვის ადგილობრივმა კოლორიტმა – ვერ ვიტყვით, რომ ტაილანდელები მკაცრად იცავენ წესებს, მაგრამ ჩვენი ქვეყნის მოძრაობასთან შედარებით, აქ აბსოლუტურად უსაფრთხოა. აქედან გამომდინარე, მანქანის ქირაობა – საკმაოდ კარგი ვარიანტია, განსაკუთრებით კი თუ თქვენ პატარა ქალაქებს შორის აპირებთ მოგზაურობას.

აზიაში ყველა (ისევე, როგორც აფრიკაში) ორ ბორბალზე გადაადგილდება. აქ მოტოციკლეტების გაქირავება ევროპაში ველოსიპედების გაქირავების დონეზეა  – ყოველ კუთხეშია შესაძლებელი. ამიტომ ორ ბორბლიანი მხეცის მართვის ცოდნა ნამდვილად გამოგადგებათ.

  • ქალაქებში გავრცელებულია ტუკ-ტუკი. მათი ღირებულება ტაქსით მგზავრობის ღირებულებისგან დიდად არ განსხავდება, მაგრამ უფრო მანევრირებადია.
  • აქ, განსაკუთრებით კი სამხრეთში, ასევე  „პიკაპის“ მსგავსი ტრანსპორტით გადაადგილდებიან ძარაში დასასხდომი ადგილებითა და სახურავით.
  • ტაქსის შესახებ ზემოთ ვახსენეთ – ძალიან კომფორტული, სუფთა და ყოველთვის კონდიცირების სისტემითაა აღჭურვილი.
  • რკინიგზის ტრანსპორტიც ასევე მოქმედია. მაგრამ მინუსი იმაში მდგომარეობს, რომ ბილეთების შეძენას ინტერნეტით ვერ შეძლებთ, მხოლოდ ადგილზე სალაროებში.
  • საჰაერო ტრანსპორტი. უამრავი ადგილობრივი ფრენა სრულდება ყველა მიმართულებით, დაბალი (ლოუკოსტი) და არც თუ ისე დაბალი ფასებით. ბანგკოკი – სურატ-თანი (დაახლოებით 800 კმ), ფხუკეტი – ბანგკოკი – $25, და ეს არა დიდი ხნით, არამედ ერთი კვირით ადრე შეძენის შემთხვევაში.  სულ რაღაც $25! დაუჯერებელია, რადგან მატარებლით იგივე მარშრუტი იგივე ფასი ღირს! ავიაბილეთები რკინიგზის ბილეთების ფასად – უბრალოდ ოცნებაა და მეტი არაფერი.

დღე 2. სამუის კუნძული

სამხრეთში სამოგზაუროდ ჩვენ საჰაერო ტრანსპორტით მგზავრობა ვარჩიეთ, რადგან არ ვაპირებდით ერთ ადგილზე გაჩერებას, ძირითადი ბარგი ბანგკოკში დავტოვეთ ჩვენს მინი-სასტუმროში „დაცვის“ ქვეშ, სადაც დღეში მხოლოდ 30 ბატს ვიხდიდით (1 დოლარზე ნაკლებს!) – ეს მიღებული პრაქტიკაა აქ. ამიტომ ჩვენ მხოლოდ ხელბარგით ვიმგზავრეთ.

შიდა რეისები და ლოუკოსტები ხშირად ბანგკოკის ძველი აეროპორტიდან სრულდება – დონ მიანგიდან. „ბანგკოკის ძველი აეროპორტის“ ფრაზის წაკითხვისას ჩვენ მორალურად მოვემზადეთ რაღაც მიტოვებული აეროპორტების მსგავსი აეროპორტის სანახავად. სინამდვილეში კი, აღმოჩნდა, რომ თბილისის აეროპორტი ახლოს ვერც კი მივა  ბანგკოკის ძველ აეროპორტთან.

ბარგის შემოწმებისას ჩამოგვართვეს (საკმაოდ ლეგალურად) რუჯისა და კოღოების წინააღმდეგ სპრეი, ამიტომ ისინი აქვე ტერმინალის აფთიაქში შევიძინეთ. ასე აღმოვაჩინეთ ნატურალური კრემი კოღოების წინააღმდეგ – ლიმონი+ევკალიპტი. აი თურმე როგორ აღწევენ თავს ტაილანდელები კოღოებს! უნდა აღინიშნოს, რომ კრემი ძალიან კარგად მოქმედებს და კანს აგრილებს კიდეც, რაც ტროპიკული სიცხის დროს სწორედ დროულია.

კიდევ ერთი სასიამოვნო რამ – დონ მიანგას ტერმინალში განთავსებულია მაღაზია 7/11 („სევენ-ილევენ“) (მაღაზიათა უზარმაზარი ქსელი მთელს აზიაში, სადაც პროდუქტების გარდა შეგიძლიათ საკვები შეიძინოთ და გაათბოთ, – უნდა აღვნიშნოთ, რომ საკმაოდ  მისაღები და გემრიელია), რაც საშუალებას მოგცემთ შიმშილით არ მოკვდეთ თუ რესტორანში წასვლა ვერ მოახერხეთ.

მკითხველო! თუ თქვენ ოდესმე AirAsia ავიახაზებით მოგიწევთ ფრენა, ნუ აიღებთ ბილეთს კვებით! არ გარისკოთ… ვერ წარმოვიდგენდით თუ ამ პროდუქტების ამდენად გაფუჭებაა შესაძლებელი – საშინელი შესახედაობის მშრალი, ცხიმიანი, ცხარე, მაგარი ბრინჯი (და არა მხოლოდ ბრინჯი). გარდა ამისა, AirAsia ავიახაზებს სრულიად უაზრო ონლაინ რეგისტრაცია აქვს, ერთად დასხდომა მხოლოდ დამატებით საფასურის გადახდის შემთხვევაში შეგიძლიათ, უფასოდ კი – თვითმფრინავის სხვადასხვა ნაწილში. მაგრამ საბოლოოდ, ბორტგამცილებელმა თავად შემოგვთავაზა ადგილების გაცვლა (უფასოდ). სხვა მხრივ კი ფრენამ კარგად ჩაიარა. ფრენები გამთენიისას  მუდმივად დადებით ემოციას იწვევს და თვალს ახარებს.

კუნძული სამუი სიამის ყურეში მდებარეობს. იგი ტაილანდის სიდიდით მეორე კუნძულია ფხუკეთის შემდეგ და ინდივიდუალური ტურიზმისა და ზამთრის გატარებისთვის საყვარელი ადგილია. სამუიზე აეროპორტიც მდებარეობს, მაგრამ  ფრენა ძვირია, ამიტომ უფრო ბიუჯეტური ვარიანტია ფრენა სურატ-თანამდე. სურატ-თანის ყველა რეისზე, ავიაკომპანიის მიუხედავად, კუნძულამდე ბილეთის შეძენას შეძლებთ (ავტობუსი+ბორანი). ან აეროპორტში შეიძინეთ ჩამოსვლისთანავე. გზას დაახლოებით 3 საათი სჭირდება (1.5 ავტობუსით და 1.5 ბორანი).

ბორანი დაგვამახსოვრდა ადამიანთა დიდი რაოდენობით, რომლებიც ატრიას მიირთმევდნენ, და, რა თქმა უნდა, ლამაზი პეიზაჟებით. სამუიზე  ერთ დღე დავრჩით, რომ შეგვეფასებინა აქაურობა. რაც მაშინვე არ მოგვეწონა არის ის, რომ მძღოლები ძალიან ბევრს ითხოვენ, რომ პლაჟამდე მიგიყვანონ (დაახლოებით 10-15 წუთი დგანან, როგორც ტაქსი ბანგკოკში – $5-7). ალტერნატივაა – მოტოციკლეტის ქირაობა. გამოდის, რომ ყველა პლაჟის ნახვა (დაახლოებით 15) ან ძალიან ძვირი დაგიჯდებათ, ან ორბორბლიანი ცხენის მართვა უნდა იცოდეთ.

სამუის პლაჟები

დასასვენებლად ორი პლაჟი შევარჩიეთ: ბო პუტი, როგორც პლაჟი ინფრასტრუქტურით და ბაან თანი, როგორც წვრილი თეთრი ქვიშის პლაჟი.

ბო პუტი

ცივილიზაციის არსებობა ფასებს 3-ჯერ ზრდის, წარმოდგენაც კი მიჭირს თუ რა ღირს აქ საცხოვრებელი. აქ ცოტა ხალხია, რაც არ არის გასაკვირი. ქვიშა მსხვილი და ყვითელია. თუ გაინტერესებთ რას ნიშნავს ეს – იყიდეთ მრგვალი ბრინჯის რამდენიმე შეკვრა და  სახლში მასზე გავლა სცადეთ.

ბაან თანი

ყველა ზემოთ აღწერილი უარყოფითი ემოცია სამუის შესახებ დავიწყებას მიეცა. სრული კონტრასტი – აუთენტური და ტროპიკული. პალმებით მოფენილ ქვიშიან პლაჟზე შეგიძლიათ ქოქოსი იაფად შეიძინოთ და  პირდაპირ აქვე დალიოთ. ქვიშა თეთრი და წვრილია – ძალიან სასიამოვნო.

სიამის ყურეში ზღვა ძალიან თბილია (დაახლოებით 32 გრადუსი), სამუის მრავალ სანაპიროს ზღვის მიქცევა ახასიათებს, რაც ნიშნავს, რომ მკერდამდე წყალში ჩასასვლელად უსასრულოდ უნდა იაროთ.

თავად ზღვა საკმაოდ მოსაწყენია, ფაუნა პრაქტიკულად არ არსებობს. ამისათვის მეზობელ პანგანზე უნდა გაცუროთ, მაგრამ დაივინგი/სნორკლინგი აქ ხელმისაწვდომია ექსკურსიის ფარგლებში და გარკვეულ ადგილებში, და არა პირდაპირ ნაპირთან.

დასკვნა: სამუი კუნძულია

  • მათთვის, ვისაც ცარიელი პლაჟები უყვარს
  • მათთვის, ვისაც ნაპირზე დასვენებადა ზღვის ყურეებით ტკბობა უყვარს და არ სურს ზღვის მობინადრეების შესწავლა
  • უფრო შესაფერისი ხანგრძლივი დასვენებისთვისაა
  • აქ ღამის ცხოვრება უფრო ნაკლებადაა გამოხატული, წვეულებებისთვის პატაიაში, ფუკეტში, ფხი-ფხიში გაემგზავრეთ
  • შესაფერისია პატარა ბავშვებთან დასვენებისთვის.

რაც უფრო ახლოს ხართ ეკვატორთან, მით უფრო ადრე ბნელდება.  ჩვენ  ბორანის ბოლო რეისით გავემგზავრეთ 18.30 სთ-ზე, აქვე მზის ჩასვლას შევხვდით, დავიქირავეთ ადგილობრივი მკვიდრი და მთელი ქონების ფასად (3000 ბატი ან $85) სამ საათში კაო-სოკში ჩავედით. ეს იყო ჩვენი მოგზაურობის მთავარი შეცდომა. ახლა სხვაგვარად მოვიქცეოდი: ღამეს სურატ-თანში გავათევდი, დილით სარეისო ავტობუსით კაო-სოკში ჩავიდოდი, დღის დარჩენილ ნაწილს იმავე სახელწოდების ეროვნულ პარკში გავატარებდი, ხოლო მეორე დღეს ჩეო-ლანის ტბაზე ექსკურსიას ავიღებდი. მაგრამ მე ძალიან, ძალიან მინდოდა, რომ ზუსტად ორდღიანი ექსკურსია ამეღო და ღამე წყალში მდგარ სახლში გამეტარებინა.

ჩამოვედით ჯუნგლებში, მისაღებში ჯერ  2 გეკონი შემოგვეგება, შემდეგ კი სასტუმრო სახლის დიასახლისი. მაშინვე დილით ტბაზე ექსკურსიის შესახებ შევთანხმდით. ძალიან გვშიოდა და არ გვეგონა, თუ აქ 23 საათის შემდეგ მოხვდებოდით. მაგრამ საპირისპირო მხარეს მდებარე რომელიღაც ტაილანდური ბარი ღია იყო. აქ დიდი ბოდიშის მოხდით აგვიხსნეს, რომ საკვებიდან მხოლოდ ატრია იყო, მაგრამ ჩვენთვის სულ ერთი იყო. ბარის დიასახლისმა ცხელი ყველიანი სენდვიჩები გაგვიკეთა. უფასოდ! ეს იყო პირველად ტაილანდში, როდესაც რაღაც კეთილი გულით გაგვიკეთეს და არა ფულისთვის!

ჩვენ ტაილანდური ბარის მეორე სართულზე, ღია ტერასაზე ბალიშებზე ვისხედით და ატრიას მივირთმევდით. დარბაზის მეორე ნაწილში ორი ტაილანდელი ბილიარდს თამაშობდა, ხოლო ფეხებთან პატარა კნუტი გვეთამაშებოდა – აქ კნუტებიც კი განსხვავებულია, აღმოსავლური თავის ფორმითა და დიდი ყურებით – თითოეულ კატაში სიამის წინაპარი იგრძნობა. ეს იყო მოგზაურობის ერთ-ერთი საუკეთესო მომენტი  – ასე აუთენტური, ნამდვილ და არა ტურისტულ ტაილანდელებს შორის, ტროპიკების სუნისა და ხმების თანხლებით.

დღე 3-4. ჩეო ლანის ტბა

შუა ჯუნგლებში ბუნგალოში ღამის თევის შემდეგ, დილით ტბაზე გავემგზავრეთ. ჩეო ლანის ტბატაილანდის ერთ-ერთი ულამაზესი ადგილია. ადრე აქ  მდინარე იყო, 1982 წელს კაშხალი ააშენეს – მდინარე ადიდდა, ხეობა დატბორა და უნიკალური პეიზაჟები და თავისი ეკოსისტემა შექმნა. აქ ხარობს ყველაზე დიდი ყვავილი მსოფლიოში – რაფლეზია (ყვავილის სიგანე დაახლოებით 1.5 მეტრია), მისი ყვავილობის პერიოდში (თებერვალი) ექსკურსიებს ატარებენ მის მოსაძიებლად. წყალი ძალიან სუფთა, ლაჟვარდოვანი ფერის, მტკნარი და ძალიან თბილია (დაახლოებით 36-38 გრადუსი).

ასევე, ამ ადგილის თავისებურება იმაში მდგომარეობს,  რომ აქ საერთოდ არ არის კოღოები! ჩეო ლანის ტბაზე თქვენითაც შეგიძლიათ მოხვდეთ, მაგრამ ეს არ არის მომგებიანი – გადაადგილება მხოლოდ ნავით არის შესაძლებელი, ხოლო მისი ქირაობა  მინიმუმ 20 ადამიანის  ჯგუფისთვისაა მომგებიანი. რომ აღარაფერი ვთქვათ იმის შესახებ, რომ ნავმისადგომზე მოხვედრას მხოლოდ  დაქირავებული ტრანსპორტით შეძლებთ, რომელსაც თან ვერ წაიღებთ. ამიტომ, უფრო მარტივია თუ ექსკურსიას აიღებთ და აღარ იდარდებთ. არსებობს 1 და 2 დღიანი ექსკურსიები, პაკეტი ერთნაირია – ექსკურსია ტბაზე, მღვიმეებში, ფოტოსაფარი (ტუკანები, მაკაკები) და ა.შ. ორდღიანი ექსკურსია მხოლოდ იმის საშუალებას მოგცემთ, რომ ტბაზე მზის ჩასვლას უყუროთ, პირად ბაიდარზე გაისეირნოთ (ჩამოსვლისთანავე აიღეთ ნიჩბები, რადგან შემდეგ  შეიძლება არ იყოს საკმარისი რაოდენობა), გრილზე შემწვარი ადგილობრივი თევზი  დააგემოვნოთ. უბრალოდ იმის გაცნობიერება, რომ წყალში მდგომ სახლში ათევთ ღამეს სიტუაციას კოლორიტს მატებს.

წვიმიან სეზონზე აქ არ არის რეკომენდებული ჩამოსვლა – ყველა მღვიმე დახურულია ვიზიტებისთვის 1 ივნისიდან 1 დეკემბრამდე, ხოლო ექსკურსიის ღირებულება არ იცვლება. ამიტომ თუ მაქსიმუმის მიღება გსურთ, უმჯობესია ამ პერიოდის განმავლობაში არ ჩამოხვიდეთ. მღვიმეში შესვლა საცურაო კოსტიუმით სჯობს, რადგან აქ უამრავი ადგილია სადაც წყალში გავლა მოგიწევთ, ხოლო მღვიმიდან გამოსვლა მკერდამდე წყალში, ვიწრო  გასასვლელში, სიბნელეში ორ კედელს შორის მოგიწევთ. შეუდარებელი გრძნობებია. ეჭვგარეშეა, რომ ამ ადგილზე  ტაილანდის ყველაზე ლამაზი პეიზაჟებია თავმოყრილი! მათ შემდეგ პოპულარული ტურისტული ღირსშესანიშნაობები აღარ არის შთამბეჭდავი.

მომდევნო დღის ნაშუადღევს ჩვენი მოგზაურობის გასაგრძელებლად კაო-სოკში დავბრუნდით. სამწუხაროდ, დრო არ გვქონდა, რომ  ამავე სახელწოდების ეროვნული პარკი მოგვენახულებინა, მაგრამ ეს შესანიშნავი მიზეზია, რომ რამდენიმე დღით დავბრუნდეთ – ეს ნამდვილად ღირს. თორემ 5 დღე ტაილანდში  გაატაროთ და სპილოზე არ გაისერნოთ – ნამდვილად არ არის სწორი!

დღე 4-5. პანგა-ნგა. ჯუნგლი და ჯეიმს ბონდის კუნძული

მომდევნო პუნქტი ქალაქი პანგა-ნგა იყო. აღსანიშნავია, რომ ღამის თევას აქ მხოლოდ ერთი ღირსშესანიშნაობის სანახავად ვგეგმავდით  (ამჯერად ტურისტებს შორის ცნობილი ადგილის) – კაო ტაპუ ან ე.წ. ჯეიმს ბონდის კუნძული. მაგრამ ამ მხარეში მოულოდნელად მივიღეთ და ვნახეთ ბევრად უფრო მეტი, ვიდრე ველოდით.

ჩახუთული ქალაქის მტვრიან კოლორიტს ისევ ჯუნგლები ვამჯობინეთ და მოვძებნეთ სასტუმრო სახლი, რომელიც ქალაქის ფუსფუსიდან შორს და ველურ ბუნებასთან ახლოს მდებარეობდა. დიასახლისი ყველაზე გულითადი ადამიანი აღმოჩნდა – არ მოგვცა საშუალება, რომ შიმშილით დავხოცილიყავით. მისი კერძები საუკეთესო ნაციონალური სამზარეულო იყო, რაც კი ტაილანდში დაგვიგემოვნებია! ამასთან, სრულიად სასაცილო თანხა გადაგვახდევინა.

აქ სხვანაირი ჯუნგლებია, არა როგორც კაო სოკში. გარდა ამისა, პანგას პროვინცია თავისი პლანტაციებითაა ცნობილი – ჩვენ კაუჩუკისა და როტანგის პლანტაციებს შორის ვცხოვრობდით. წვიმების სეზონი ქვეყნის სამხრეთიდან იწყება. იმ ღამით კოკისპირულად წვიმდა, ქარი ყველაფერს ანგრევდა, ჩვენ კი დახურულ ტერასაზე ვისხედით, ჯანჯაფილის ჩაის მივირთმევდით და ბუნებრივ მოვლენას ვაკვირდებოდით. ბუნგალოში  კი კვლავ გეკონი შემოგვეგება.

როგორც საიტზე იყო მითითებული, სასტუმრო სახლიდან 2 კმ-ში ჩანჩქერი მდებარეობდა, საითკენაც დილით გავემგზავრეთ. რადგან ორბორბლიანი ტრანსპორტის მართვა არ ვიცი, დიასახლისმა მანქანით წაგვიყვანა (და კვლავ უფასოდ!) და მზად იყო დაგვლოდებოდა, მაგრამ ჩვენ დავარწმუნეთ, რომ ფეხითაც წარმატებით შევძლებდით დაბრუნებას. „ჩანჩქერი“ აღმოჩნდა უზარმაზარი ეროვნული პარკი – Sa Nang Manora Forest Park, საკმაოდ ხელუხლებელი იმისათვის, რომ თავი ველურ ბუნებაში გვეგრძნო, და საკმაოდ აღჭურვილი იმისათვის, რომ თავი უსაფრთხოდ გვეგრძნო.

დაგეგმილი 2 საათის განმავლობაში, საფეხმავლო ბილიკის მხოლოდ 1/10 გავიარეთ, თუმცა უფრო შორს „ბილიკიდან“  მხოლოდ სახელი დარჩა. ეს ველური ჯუნგლები, მთლიანად ჩვენი, მოგზაურობის ერთ-ერთი საუკეთესო შთაბეჭდილება გახლდათ. ჩვენს ოთახში დაგხვდა ბროშურა პანგას პროვინციაში ტურიზმის შესახებ. დარწმუნებით შეგვიძლია ვთქვათ, რომ აქ ისეთი ადგილებიც არსებობს, რომლებიც ჯეიმს ბონდის კუნძულზე ბევრად უფრო საინტერესოა, მაგრამ მათ შესახებ ინფორმაციის მოძიება ძალიან რთულია თუ დასახელება არ იცით. საძიებო სიტყვების – „ბანგკოკი“ ან „პატაია“ – შეყვანის დროს Google ხომ მხოლოდ ფხი-ფხის „სამოთხისეულ“ ფოტოებს გვაჩვენებს, ისიც უკაცრიელი პლაჟებით, რაც პრაქტიკულად შეუძლებელია, და რაღა უნდა ვთქვათ  ნაკლებად ცნობილ ადგილებში მარშრუტის შედგენის შესახებ…

უკანა გზაზე ანანასის ფერმის გავლით დავბრუნდით, რომლის ცქერით გატაცებულებმა აღმოვაჩინეთ, რომ ჯუნგლების პატარა მცველების მიერ უცერემონიოდ ვართ დაკბენილები – უზარმაზარი წითელი ჭიანჭველების მიერ (სხვათა შორის სისხლამდე). უკან ფეხით დაბრუნებას ვგეგმავდით, მაგრამ უცებ ჩვენს წინ ჯიპი გაჩერდა და ტაილანდელთა ოჯახმა ჟესტებით მიგვანიშნა, რომ მანქანით მიგვიყვანდნენ. დიახ, კვლავ უფასოდ!

დიასახლისმა ქალაქის ცენტრამდე მიგვიყვანა (ავტოსადგურამდე), სადაც კაო ტაპუზე ინდივიდუალური ექსკურსია ავიღეთ, რადგან სარეისო ექსკურსიები დილით გავიდა, დღისით კი ექსკურსიები არ იმართება, რადგან  ზღვის მიქცევა ირგვლივ სილამაზეს ცოტათი აფუჭებს. ქალაქი მდინარის  დელტაზე დგას, სწორედ მისი გავლით გავცურეთ – მანგროს ტყეებსა და კარსტულ კლდეებში. მხოლოდ წყლის ფერი არც თუ ისე მიმზიდველია, რადგან მდინარეს თან უამრავი ნაგავი მოაქვს.

ხედები ლამაზია, მაგრამ ჩეო ლანის ტბის შემდეგ არ არის განსაკუთრებულად შთამბეჭდავი. თავად ჯეიმს ბონდის კუნძული შედარებით მცირეა. მის ფონზე შეგიძლიათ ლამაზი ფოტოები გადაიღოთ, ასევე მიხვდებით, რომ ადრე თუ გვიან ამ კლდეს სტიქია გაანადგურებს. უამრავმა თავხედმა სუვენირებით მოვაჭრემ ეს ადგილი აზიურ ეგვიპტედ აქცია – „friend“ გაძახილებითა და ხელზე ჩაჭიდებით.  ირგვლივ საშინელი წყალია – ჭუჭყიანი, ცხელი. ბანაობა ნამდვილად არ ღირს – სრული იმედგაცრუებაა.

დღე 5. ფუკეტი, გამგზავრების დროა

უკანა გზაზე ფუკეტის აეროპორტიდან ვიმგზავრეთ, რადგან იგი ყველაზე ახლოს მდებარეობდა. სარეისო ავტობუსი გადაკეთებული მრავალ ადგილიანი VIP-ლიმუზინი აღმოჩნდა ოქროს ჭერით. თუმცა ფუკეტამდე ალბათ მხოლოდ ასე არის მიღებული მგზავრობა? 🙂

 

Posted in ბლოგი, პირადი გამოცდილება and tagged , , .

მობილური აპლიკაცია

მოიძიეთ და დაჯავშნეთ იაფი ავიაბილეთები პირდაპირ თქვენი სმარტფონებიდან, მიიღეთ უფრო მეტი სიამოვნება თქვენი მომავალი დასვენებისთვის.

გადმოწერა